Ut av ingenting kjem nesten alt!

Slagordet er henta ifrå ei kjend Freia-reklame, men passar fint som tittel på innlegget mitt i kveld. Vi visste ingenting – og enda opp med å oppleve nesten alt! Gårskveldens blåtur vart ei oppleving i rare påfunn, mystiske lappar, spaserturar i kjend 71grader Nord-stil, god drikke og god mat. Vi var kledde og utstyrte for alle eventualitetar; med regnkle, dansesko, ved, ballongar, strikketøy, dunjakker, ullkle og ein konvolutt full av pengar! Lite visste vi at dei to blåturfikse-damene hadde finstas under joggebuksene og allværsjakkene sine…

Etter ein strabasiøs og regntung rundt omkring i heimbygda, sette vi oss på bussen og enda opp i næraste storby. Alt vi hadde tenkt, mistenkt og grubla over var berre å gløyme då vi entra storbyen. Alternativa vart for mange og vi gav opp gjettinga. Det var berre å legge kvelden si skjebne i hendene på dei to kompetente blåturfikse-damene! Vi fann fyrste og beste bar og gjekk inn for å vrenge av oss ullkle og fikse litt på håret (vi hadde trass alt vore gjennom styrtregn og stiv kuling!!!). Enkelte av oss vart litt lange i maska då blåturfikse-damene stod der med glitrande paljettar og fjærpryd, og angra brått på at vi hadde kledd oss så forbaska fornuftig (les: joggebukse, fjellsko, joggesko, ullgensar, dunjakke etc).

For å gjere ei lang historie kort, så enda vi opp med å vere med på mitt hittil artigaste julebord! Damene hadde bestilt bord til oss på Teaterfabrikken, der vi kosa oss med fantastisk julemat i julepynta lokaler, og der eit knippe merkverdige og kuriøse kelnerar trippa rundt i lokalet og serverte dei underlegaste historier! Dei var like mykje oppe på borda som nede på golva, og historiene sette latterdørene på vidt gap!

Vi fekk det beste bordet i heile lokalet, med klukkande sjø rett utanfor vindauget!

Den vellukka kvelden slutta som vellukka kveldar alltid gjer: ALTFOR FORT!

Eg gav høgtidlege lovnadar om å ikkje legge ut bileter der dei flotte damene kunne identifiserast. Dette biletet har eg bestemt skal på passere sensuren! Her er nokre av damene, på veg frå Teaterfabrikken, klare for å setje seg på bussen og forlate storbyen!

Tusen takk til dei to kreative blåturfikse-damene og alle deira medsamansvorne undercoveragentar som var med på å gjere denne kvelden mogleg!

Og ja;

vi vart lurt!

Tusen takk!!!

Ut i det blå….

Eg skal på blåtur med klubbdamene i kveld… Blåturar er eigentleg det verste eg veit. Ikkje fordi at eg ikkje har lyst å vere med, men fordi eg ikkje veit noko som helst om innhaldet! Damene som arrangerer turen i kveld er kreative sjeler, så vi kan praktisk talt ende opp med det meste!

Kan hende blir det god mat? Kan hende skal vi på båttur? Eller på fjelltur? Eller lære å lage mat med ein gourmetkokk? Eller kanskje vi endar opp i eit anna fylke?

Ingen veit.

Og ingen har røpt seg.

Her er det berre å vente å sjå! Eg må vel berre innsjå at eg ikkje kan ha kontroll på alt her i livet! Uansett kva kvelden måtte bringe, så gler eg meg!

Til dei som måtte vente…

…på premiane sine:

Fortvil ikkje – dei skal kome!

Det er berre det at svært mange faktorar har gjort at innkjøp av konvoluttar etc har vorte utsett til fordel for meir viktige oppgåver. Men no er husstanden på beina att, så i dag skal det handlast inn! Pakkane skal sendast før helga – og forhåpentlegvis er dei framme til dei heldige vinnarane rett etter helga.

Dei som lurer på kva konkurranse det var, kan du lese dette innlegget.

Takk for tolmodet!!!

Det største mysterium…

 

Ei spent, lita Sina på veg inn i kyrkja.

Det største mysterium er ikke mer
enn det: at en ørliten kropp
er våknet til jorden. Den nyfødte ser.
To luker i himlen går opp.

Selv femtrinns-raketter og kjernefysikk
blir puslingers puslespill,
når det nyfødte barn med et eneste blikk
beviser at Gud er til.
André Bjerke

 

Skjønne, lille tantegullet mitt vart døypt i dag. I ein 90 år gamal dåpskjole sov han så trygt og godt i mamma sine armar.

Takk for at vi fekk kome i dåpen din, lille venn…

Att og fram…

Alle veit at livet svingar.

Att og fram.

Att og fram.

For nokre svingar det oftare. Høgare. Lavare. Raskare.

Mange er for redde og sette seg på. Dei står trygt plassert på bakken og ventar på at alt det gode i livet skal kome til dei. Andre tek sats, hoppar på og tek konsekvensane av det som måtte kome.

Tankane mine går til dei som datt av karusellen. Dei som slo seg så hardt i fallet at vegen tilbake verkar umogleg og uoverkomeleg. Dei som tok sats – og ikkje lukkast. Og så beundrar eg dei som set seg på og opplever at dei får meir kraft dess meir det svingar.

Livet er risikofylt, utfordrande og vanskeleg å spå. Livet går att og fram. Likevel meiner eg at det mest farlege er å vere passiv tilskodar! Eg vel livet! Eg vel å hoppe på, ta sjansane og ynskje utfordringane hjarteleg velkomne.

“Barn tenker ikke på fortiden, heller ikke på det som vil komme. De lever i nuet.”

- Jean de La Bruyère -

Vi har myje å lære av borna…

Det hjelp litt….

…med ein god, varm kopp solbærtoddy når ein treng å varme seg litt.

Det hjelp litt at druene i skåla er søte og at youghurt og nøtter er sunt, i tillegg til å smake godt.

Det hjelp litt at den kjæraste eg har fyrer godt i ovnen og passar på at eg har det bra.

Det hjelp litt å tenkje på dei gode sommardagane, når vinterkulda kjem snikande rundt hushjørna.

…og det hjelp ein heil del å tenkje positive tankar slik at eg kanskje kan halde meg frisk og rask. Eg tok den berømmelege vaksina i dag, og ligg på sofaen og ventar på kva som vil skje. Framleis ingen feber, framleis ingen verk, framleis berre bra.

Og framleis er det mykje godt på bordet og det er lenge att av kvelden. Det hjelp litt….

(bilete fann eg her)

 

Hipp hurra for Johan-guten vår!

Vi har hatt 10-års jubilant i dag. Johan skulle feire dagen ilag med alle gutane i klassen, og hadde sjølv bestemt korleis han ville ha det.

 

Fyrst skulle det bakast sjokoladekake. Når ein er så heldig å ha bursdag i ei cupfinale-helg, så er må det sjølvsagt vere ei fotballkake! Her har jubilanten tippa på resultatet i morgondagens kamp. Det gjenstår å sjå om han har rett…

Her er spelarane klare til avspark!

Johan hadde bestemt at feiringa skulle foregå i den nye ballbingen i bygda. Det skulle vere fotballkampar, konkurranse på sykkel og dei som ville fekk prøve å grave med pappaen si gravemaskin. Nokre av gutane sparka ball frå dei kom til selskapet var slutt, medan andre konkurrerte knallhardt for å få beste tida på sykkelbana. Og under kyndig rettleiing av papsen i huset, vart der jammen nokre flinke gravemaskinkøyrarar òg!

Maten vart innteken utandørs, og det likte gutane godt.

Då vi litt seinare på dag hadde familieselskap, var ikkje bursdagsguten verre på det enn at han stilte seg midt på bordet og heldt ei lita tale. Til slutt ba han om at vi sang bursdagssang til han, og det ynskjet fekk han sjølvsagt innfridd!!!

Det har vore ein super dag, men no skal ho mor legge seg rett ut på sofaen og slappe av.

Ynskjer ein herleg laurdagskveld til alle som er innom!

Og vinnarane er….

No har det endeleg vore trekking i jubileumskonkurransen min! TUSEN TAKK til alle som har delteke!

70 ulike bloggarar var med på feiringa, og fleire av dei var frå utlandet! Det vart til slutt 141 lodd som skulle konkurrere om premien.

Alle lappane vart klipt opp, blanda godt og fordelt på to skåler.

Etter høgtideleg trekking med fleire vitner til stades, var det desse som stakk av med premiane:

Damene bak bloggane Myrsnipa, Rådyrveien og På landet, må ilag med Beate og Linda S sende meg adressene sine slik at premiane kjem fram!

Når det gjeld premiane, så har eg litt dårleg samvit… Eg lovte at det skulle vere julefokus på premiane. Det viser seg at butikkane her eg bur ventar litt til på jula, så det var ikkje så mykje å finne. Det var bloggen På landet som vann fyrstepremien, og ho skal sjølvsagt få ettersendt noko “julete” i tillegg til det ho vinn no. Og kva har så desse damene vunne:

På landet har vunne boka “Finn ditt stille sted”, og det kan vere godt med tips til å finne små pustepauser i den travle tida vi går inn i no. I tillegg skal ho få ettersendt noko “julete”.

Beate har vunne eit nydeleg garn frå den nyoppstarta garnbutikken i Ørsta, Garnkroken. Eg veit at Beate er ein habil strikkar, så ho finn heilt sikkert noko ho kan strikke av dette garnet! Du finn forresten Garnkroken på Facebook!

 

Linda S har vunne eit skjønt garn, også det frå Garnkroken. Eg legg ved ei oppskrift på eit nydeleg skjerf som eg fekk då eg kjøpte garnet.

 

Rådyrvegen har også vunne eit nøste med denne skjønne tråden. Den blålilla fargen er min absolutte favoritt! Oppskrift følgjer med til deg òg, men det kan hende du har andre gode idèar for kva du kan bruke garnet til.

Myrsnipa har vunne eit garn som er supert til å strikke sokkar! Dette garnet har eg også kjøpt på Garnkroken.

Gratulerer så mykje til dei heldige vinnarane, og som sagt skal På landet få tilsendt ein liten juleting når det bugnar litt meir i butikkane.

Og til alle andre som deltok: TUSEN TAKK FOR AT DU VAR MED PÅ FEIRINGA! Betre lukke neste gong!

PS! Den strikkeglade dama som driv Garnkroken har eigen blogg, den kan du finne her. Ho har òg gitt ut boka “Mauds hjerte”, som har oppskrifter på 15 ulike sokkar. Boka kan du bestille på bloggen hennar.

(Biletet har eg lånt på bloggen hennar)

Ikkje tving meg, pappa!

Ungar seier dei raraste ting. Av og til er det nesten så ein ikkje kan tru det ein høyrer! For ikkje å snakke om kor ein lurer på kvar dei har det i frå! Her i huset er det den munnrappe 2-åringen som forundrar og forbausar oss mest.

Her ein dag stod vi på kjøkkenet og ordna med frukost og niste før avreise til skule og barnehage. Sina et som regel frukost i barnehagen, men denne morgonen forlangte ho å få ei skive med leverpostei. Eg smurte på ei skive, bretta den i to og gav den til henne. Då korsa ho armane over bringa, såg strengt på meg og sa med makt og mynde: “Eg nektar” . Storesyskena sat ved kjøkkenbordet og himla med augene og visste ikkje om dei skulle le eller gråte! Sjølv vart eg så forundra eg eg mista både munn og mæle! Eg prøvde å rekke henne skiva ein gong til, og det same svaret kom ein gong til: “Eg nektar!”. Denne gongen vart det heile etterfulgt av eit trassig tramp i golvet. Då ho såg kor forferda eg vart, gjekk ho demonstrativt bort til skapet og tok ut ei matboks. “Ligge der”, sa ho. Brødskiva vart putta i matboksa, frøkena blidna og vart avlevert i barnehagen.

Nesten same episoden fann stad her ein kveld for litt sidan. Ho sat på stova i campingstolen sin, som forøvrig er den absolutte favorittstolen, og skulle få kose seg med ein youghurt før leggetid. Ho var så oppteken med ei lita bok, at pappa bestemte seg for å hjelpe til litt. Skei etter skei glei ned, før ho til slutt kneip att munnen. Berre ei skei til, lokka pappa, og håpte at ho skulle ete opp alt. Same kor han lokka, var munnen like forsegla. Brått sette ho dei bestemte augene i han: “Ikkje tving meg, pappa!”. I alle dagar! Kvar har den skjønne 2-åringen vår alle desse kraftuttrykka frå????

Vi kunne ikkje anna enn å sjå på kvarandre og seie oss ein smule samde. Ein kan faktisk ikkje tvinge denne frøkena til noko som helst! Vi har lenge forstått at vi har med ei bestemt, ung dame å gjere her… Eg seier alltid at det er viktig å ha eigne meiningar og at ein ikkje alltid skal akseptere det andre har sagt. Det er likevel litt tidleg å byrje med slike kraftsalvar??? Eller kanskje ikkje????

No ventar vi berre spent på neste utspel… Kanskje ho skal blande seg inn i storesyskena sine lekser, eller pappa sitt kontorarbeid? Eller kanskje ho har bestemte meinigar om korleis eg rettar elevane sine prøver?

Det er uansett lenge sidan vi konkluderte med at framtida har mykje spennande å by på med denne knetta i hus…

PS! Kan forøvrig legge til at rett etter at dette innlegget var ferdigskrive, sat eg og nynna på ein song i sofaen. Plutseleg sa minstesnuppa: “Ikke syng mamma. Ej fe låkt i øyrene mine!”. Då fekk eg altså passet påskrive… Det lovar mindre bra for koret sine julekonsertar…

…om å fange hausten…

Tenk om det var slik at vi kunne plukke med oss litt hauststemning her og der, putte den på glas og skru igjen lokket.

Eit vakkert lauv, lukta av rimfrost, hår som flagrar i haustvinden, lyden av bølger som slår hissig mot land, lyden av vind og raslande lauv – alt dette ville eg ha fanga og gøymt som ein fin skatt.

Eg og dei eldste ungane har vore ute og gått tur i kveld. Medan fønvinden leika med lauva på bakken, gjekk eg og ungane og snakka om alt og ingenting. Hunden var meir oppteken av alle luktene i grøftekanten og rulla seg leikande i lauvet. Vi hadde lyst å rulle i lauv vi òg! Kaste det opp i lufta og sjå det flyge vekk med vinden!

Og medan vi gjekk der, så samla vi. Vi samla minner, lukter, kjensler og inntrykk. Vi skriv 1. november i dag, og vi veit aldri kva neste dag vil bringe. Brått er snøen her, og då kan det vere godt å ha slike haustkveldar å tenkje tilbake på.

Dersom vi får fleire slike kveldar, oppmodar eg alle om å samle seg litt haust til vinteren! Ta vare på dei herlege minna!

PS! Konkurransen min som du ser link til i høgre margen, varer ei veke til! Fredag 6. november vert det trekking. Det er så mange som vil vere med på feiringa, at eg kan røpe at det vert trekt fleire premier… Du har framleis sjansen til å vere med, klikk på biletet under, så kjem du rett til konkurransen!

Dei vakre haustbileta i dette innlegget har eg lånt her og her.

Gratulerer, jenta mi…

Sju år fulle av gode stunder, varme klemmar og endelause samtaler om alt og ingenting.

Sju år som har gått så altfor fort…

Det er ei stor glede å få vere Ida si mamma! Ho er så full av liv, så full av spørsmål og tankar. No har ho vorte stor jente og vart sju år i går. Dagen vart feire på Tarecup i Ålesund, der fotballlaget hennar vann alle tre kampane. Bursdagsfeiringa tok vi i dag, og Ida hadde invitert alle jentene i klassa si!

Det er alltid kjekt med liv og røre i huset, og jentene kosa seg med sjølvlaga pizza, smoothies, teikning og synging!

Det er ikkje farleg å ha 13 jenter i hus når dei er så flinke og kjekke!

Gratulerer så mykje med overstått dag, Ida mi!

Du er den snillaste, godaste jenta eg veit om!

Musikalske vitaminar og lokale heltar.

Eg har hatt nokre utruleg travle dagar i juryen i Lagmannsretten. Då eg kom heim i kveld, full av spørsmål utan svar og tusen tankar som måtte sorterast, fann eg plutseleg denne videoen på nettet. Egil Olsen er kanskje ein kjend artist for enkelte, for andre enno ukjend. Uansett kva kategori du befinn deg i, så bør du sjekke ut denne videoen.

Videoen fekk meg i godt humør og eg kjende skuldrane senke seg. Det artigaste er at alle på videoen er lokale heltar og musikalske personlegheiter her eg bur!

I morgon tidleg ventar nok ein dag i retten, og då skal i allefall denne songen vere med meg i tankane! “Grow a heart” kan nok vere viktige ord å hugse på i ei rettsak….

PS! Konkurransen min er ikkje over enno, klikk linken i høgre marg for å vere med!

Det er berre så utruleg vakkert…

I dag har vi hatt ein strålande dag på Sunnmøre. Noko av det beste med ein vakker haustdag er solnedgangen om kvelden…

Eg rakk heldigvis å ta nokre bileter før det vart for mørkt.

 

Margot Sandsmark har sagt noko utruleg flott om solnedgangen;

“Solnedgangen er dagens arv til mennesket.”

Når dagen er over, så etterlet den seg ein vakker solnedgang! Det er så fint å tenkje på…

Ei aldri så lita feiring – blir du med?

Det er så kjekt med feiringar og jubileum, at eg tenkte det var på tide å drage igong eit lite jubileum her på bloggen!

Eg kunne til dømes ha feira at eg har så utruleg mange koslege lesarar som er innom og legg at koslege og varmande kommentarar til meg. Eller at eg snart nærmar meg 500 innlegg. Eller at eg har blogga i 1 1/2 år og hatt meir enn 130 000 besøkande. Men det er ikkje grunnen til dette jubileumet….

Men i dag vil eg feire at 100 personar har lagt seg til som følgjarar av bloggen min!

Gåva som skal delast ut i forbindelse med jubileumet er noko som er julerelatert… Eg kan love at den er kjempefin, så her er det berre å hive seg med i konkurransen!

For å vere med i konkurransen, gjer du følgjande:

• Legg att kommentar på dette innlegget (eitt lodd)
• Legg att kommentar på innlegget og legg deg til som følgjar (to lodd)
• Legg att kommentar på innlegget, legg deg til som følgjar og link til bloggen min på bloggen din (tre lodd)

PS! Skriv i kommentaren din kor mange lodd du får, slik at alt går rett for seg!!! Og om du er følgjar frå før, så får du sjølvsagt eit lodd om du gjer meg merksam på det!

Du må gjerne bruke biletet eg har lagt ut i høgre margen min dersom du vil linke til bloggen min!

Nyttar med dette høvet til å ynskje alle ei strålande helg!!! Her er det endeleg opphaldsvèr!

 

Natural beauty….

Sukk, den som hadde eit grantre med DIGRE kongler i nærleiken… Eg er så glad i å pynte med det naturen har å by på, og konglar er noko som høyrer hausten til.

I dag vart eg inspirert av BHG, som hadde inspirerande bileter til haustpynting.

Kongler og vintergrønt er så utruleg dekorativt!

Eg brukar alltid å ha ei lita gran utanfor inngangsdøra når vi nærmar oss jul, og i år skal molda dekkast med kongler.

Så enkelt – så flott!

Ei korg full av konglar er pynt i seg sjølv.

Det enkle er ofte det beste!

Eg har faktisk nokre slike glaskuler liggande blant all julepynten, kanskje eg må putte prøve dette knepet?

Julepraten er allereie i gang i Blogglandia, sjølv om det nok er i tidlegaste laget for min del. Eg er ein ekte julenostalgikar, men oktober månad høyrer framleis hausten til. Dette kongleinnlegget er difor ein hyllest til hausten, og ikkje ein snikstart på julepyntinga!

Alle bileta er lånte her.

 

Ta godt vare på pusen din…

Det har brått vorte kaldt rundt om kring, og då er det viktig å ta godt vare på dyra. Særleg tenkjer eg på små, uskuldige kattungar som berre blir sende ut på eiga hand. Kanskje med eit håp om at dei aldri kjem tilbake. Kanskje som eit misforstått forsøk på å lære dei å verte sjølvstendige. Dersom du ikkje vil ha kattepusen din, eller alle kattungane, så må du gjere det einaste rette: ta livet av dei på ein human måte. Dersom du ikkje får gitt vekk alle kattungane dine, så må du i allefall ikkje berre sleppe dei ut på eiga hand!!!

 

I helga hadde ein kollega av meg funne ein ihelfrosen og utmagra kattunge på trappa si. Ho tok sjølvsagt inn pusen og gav han mat. Kva anna kan ein gjere???

Dagens vesle bøn er difor å ta godt vare på dyra no når gradestokken kryp nedover og snøen kjem lavare og lavare!

Pusane på biletet har det i alle fall “godt som katten”! Biletet har eg funne på “We heart it”, og det er Sara Berntsen med bloggen “The Point of Pointless” som har teke biletet.

Ta godt vare på dyra dine – og andre sine!

Det hadde vore kjekt om denne bodskapen kunne gå som ein farsott i Blogglandia i dag! Skriv gjerne om det same på bloggen din og link til innlegget mitt!!!

Verdens beste land!

For sjuande år på rad vart Noreg kåra til Noregs beste land å bu i! Mykje er nok bra, og mykje kan verte betre! Men kanskje må vi verte flinkare til å faktisk sjå det som er bra! Eller er vi meir som Ola Dunk på biletet under?

Bilettekst: "Nå er jeg så mett at jeg begynner å bli alvorlig irritert!"

Har du tenkt å over kva som gjer Noreg til eit godt land å bu i for deg? Legg gjerne att kommentar og det mest positive med å vere nordmann med oss andre!

Her er nokre få av mine favorittar:

• Morspermisjon: tenk å få vere heime eit heilt år med løn!
• Helsetenestene: Noreg sikrar god helseteneste til alle (her er det sjølvsagt framleis ein jobb å gjere for å verte betre, men samanlikna med andre land har vi det SVÆRT bra!
• Klima: Ja, du las heilt rett! Sjølv om vi stort sett regnar vekk for tida, så er vi i allefall ikkje utsette for tyfonar, jordskjelv og andre naturkatastrofer av alvorleg karakter.
• Demokrati: Noreg har eit velfungerande demokrati, og det er ikkje så sjølvsagt!

Lista mi er sjølvsagt mykje lenger enn dette, men no er eg spent på å sjå kva andre kan bidra med!

Kvifor er Noreg verdens beste land å bu i?

Lat, men produktiv søndag!

I dag har regnet fossa ned. Det har ikkje vore eit einaste opplett øyeblikk!

Det har vore mange kosestunder i sofakroken i dag!

Regnet la likevel ikkje dempar på kreativiteten, så eldsteborna var i snikkarbuda og laga seg kvar sin smørkniv (!), og husfrua sjølv har strikka. Dei som har lese bloggen min ei stund, har nok fått med seg at eg brått har fått ein enorm interesse for strikking! Det er framleis på eit lite avansert stadie, men det betyr ingenting! Dei gir ei utruleg kjensle å vite at eg har skapt noko! Og så er det utruleg stas å høyre ungane seie til andre at det er mamma som har strikka det dei har på seg!

 

For tida har eg to strikk på gong, og i dag leggvarmarar til Ida eg har strikka på. Det rosa, skjønne babyteppet har fått seg ei pause.

Og så må eg få skryte av storeungane mine på 7 og 10 som har laga seg smørknivar i dag. Pappaen har saga ut to emner, men alt det andre har dei gjort sjølve!

 

Etter at kniven vart pussa silkemjuk og fin, fekk dei svi inn namna sine. Dei var ned i verkstaden til onkelen min og lånte sviapparatet hans, og det var stor stas å få setje merket sitt på eige produkt! No står nok sviapparat høgt på ønskelista til jul…

No skal knivane oljast før vi kan ta dei i bruk.

 

Medan vi andre pusla rundt med våre ting, tilbrakte Sina mykje tid i campingstolen sin og las bok!

Som du sikkert forstår, har vi hatt ein herleg søndag!

 

Dream with open eyes!

Dette utruleg vakre biletet med den kloke teksten fann eg her i dag, og måtte berre dele det med blogglesarane mine!

For det er vel det alt handlar om? Å drøyme med opne auge gjer at vi tek draumen med inn i kvardagen vår. Då er det lettare å leve ut draumane sine og sjå at kvardagane ikkje er så aller verst likevel!

Dagens utfordring: bruk dagen i dag til å gjere noko du alltid har drøymt om!

Og hugs; dei små draumane er like viktige som dei store!

Touched by an angel…

“Mamma, ser du denne gropa her?”.

Eldstemann står framfor spegelen og studerer seg sjølv.

“Men sjå då, mamma! Sjå på gropa vi har under nasen. Den mellom munnen og nasen, veit du!”

Vi set oss ned så pass eg får studert underverket.

 

“Veit du kvifor vi har den, mamma?”

Eg tenkte sjølvsagt altfor avansert, og leita etter ei naturvitskapleg forklaring som sikkert ville imponere lærarane hans på skulen.

“Veit du det ikkje, mamma?”

Eg måtte berre innrømme at eg mangla ei brukbar forklaring.

“Det er englane som har laga den, mamma. Då eg var fødd, stod der ein engel og venta på meg. Engelen tok peikefingeren sin og sette eit avtrykk på meg. Det gjorde han for at han skulle kjenne meg att. Engelen er der alltid og passar på meg.” 

Ei vakker forklaring på eit av livets store mysterier. Og sjølvsagt var det ein 10-åring som gav meg den.

Og du har heilt rett, Johan:

Engelen din er der og passar på deg!

Dei vakraste blomane…

Eg kjenner så mange som har så vakre hagar. Dei bestiller blomar og frø, plantar og sår, haustar og nyt. Sjølv har eg ingen hage enno. Ein vakker dag skal det verte til noko, då skal det bløme hos meg òg!

Men eg kan ikkje gå å vente på alt dette vakre. Eg kan ikkje bruke tid på ergre meg over hagen eg ikkje har. Eg må leite etter det vakre andre stadar. Eg må finne alternativ.

Ugras som krøkjer seg over ein stein kan kanskje vere rotete og upassande i andre sine auge. Eg synest det er vakkert! Dei skjøre, små blomane som slyngjer seg gjennom steinrøyser, veks opp av ingenting og held ut til trass for at vi går kaldare tider i møte.

Ugras, seier enkelte. Vakkert, seier eg. Sjå berre dei vakre knoppane, forma som små spyd!

Det at eg ikkje har ein vakker hage, har fått meg til å glede meg over blomeprakta som er overalt rundt oss. Berre vi opnar augene våre, ser vi at grøftekanten er full av vakre blomar! Og eg set pris på kvar og ein av dei…

Krabbefest!

I dag har storeguten vår sikra krabbekjøt til kveldsmaten! Han var med onkelen min og sette teiner for nokre dagar sidan, og dei måtte dragast i dag. Fangsten var ikkje så stor, berre to krabber hadde lete seg lure.

Johan handterte krabbene som ein røynd sjøulk. Eit godt grep om klørne, og så kan dei levande krabbene vere med på det meste!

Ei åme måtte tole å verte leika med av krabbeklørne!

Flinke guten min! Det var stor stas å kome heim med sjølvfanga krabber!

Etter kokinga fekk minstesnuppa leike seg litt med klørne. Det var med skrekkblanda fryd ho utforska denne fascinerande skapnaden!

Tusen takk for matauken, Johan!!!

På rømmen….

Det er ikkje berre i Sverige dei jaktar på rømlingar, for å seie det slik! Her i huset har vi også nokre eksemplar av den arten, og det er særleg minstefrøkena som finn stor glede i å stikke av.

Så om du nokon gong skulle kome over ei lita frøken kledd i strømpebukse (ikkje alltid), støvlar (alltid!!!), med skitten gensar eller body, ei altfor stor hue og verdens luraste smil om munnen (alltid!)– så veit du kven du kan kontakte!

Dusør: ein god latter og springmarsjen som er påkrevd for å fange henne!

Til eit barn av slekta

Eg vil legge meg ned att på jorda og krype saman med deg.

Eg vil reise meg på kne og gripe etter solstrålane, prøve å fange dei saman med deg.

 

Eg vil tru at den første snøen om hausten er sukker,

slik du kjem til å tru når du ser alt det kvite.

Eg vil heise meg opp etter ein stol eller ei grind saman med deg, og stå som for første gong.

Eg vil gråte når eg er svolten, skrike etter mat, drikke mjølk og ete kalvelever saman med deg, om vi bur der mjølk kan finnast.

Eg vil falle og reise meg att, falle og reise meg at, som du kjem til å gjere.

Eg misunner deg ditt nye liv!

Ein dag spring du frå meg med lynrappe føter.

Eg står att, blir tvinga ned på jorda

for siste gong.

* Marie Takvam *

(foto: Wink Nixone)

Diktet “Til eit barn av slekta II” er skrive av ei sterk, vakker og flott kvinne. Ho døde for nokre år sidan, men dikta henner lever vidare for all tid.

For mindre enn ei veke sidan vart eg tante til ein nydeleg, vakker og skjønn liten gut. Å verte tante er omtrent like mykje stas som å verte mor, så eg er litt tussete for tida. Eg har strikka pledd til lissjegullet, som han fekk i lag med eit Lexington-sengesett. No skal eg til å strikke eit nytt pledd, for det er ikkje meir enn to månadar til eg vert tante igjen…

Eg har prøvt å plassere bloggen min på Bloggkartet, veit ikkje heilt om eg fekk det til…

Ein engels veng…

For nokre år sidan kom vesle Ida springande inn i stova og måtte ha meg med ut. Ho reiv og sleit i gensaren min, og meinte eg måtte få opp farta. Då eg spurte kvifor det hasta slik, sa ho at vi fekk besøk. Ute på trappa peika ho opp mot himmelen og sa: “Sjå, mamma! Det er Gud og englane som kjem på besøk!”.

Eit glimt av sol tvinga seg gjennom dei dramatiske kveldsskyene, og lysstrålane spegla seg i fjorden.

Det var ikkje rart ho trudde det var celebert besøk! Slike naturfenomen fyller oss med undring og fengslar oss.

I går ettermiddag hadde vi slik himmel igjen, og bileta i innlegget var tekne då.

Det var nesten så eg kunne kjenne englevengane stryke meg over kinnet…

 

“…men Gud er Gud.

Difor har han englar,

berre for å innbille meg -

eller vara meg.

Og eg kjenner den svale luftinga

av ein engels veng

stryka meg over kinnet.”

- Tor Obrestad -

Takk igjen, lille Ida mi, for at du gir meg så mykje å tenkje på. For at du opnar opp sinnet mitt og utfordrar den logiske vaksentenkinga…

Takk for at du viser meg englane!!!

 

Haust med store kontrastar…

Eg og bofsen gjekk oss ein lang morgontur i dag. Regnfulle skyer låg og lurte, men eg var mest fokusert på dei små gløtta med sol. Den kalde og klare haustlufta er så ubeskriveleg god. Så rein og forfriskande.

Ein bukett rognebær måtte få vere med heim. Det var ikkje så lett å få tak i dei, for dei hang så høgt i treet. Etter litt klatring stod eg nøgd på bakken med ein bunt rognebær i handa, og små vevekjerringar kravlande over heile jakka mi. Kva gjer ein ikkje får å få med seg hasuten heim i stova…

Det vert sagt at når det er mykje rognebær på trea, så vert det ein vinter med lite snø. Grunnen er sjølvsagt at det stakkars rognebærtreet ikkje klarer å bære så tungt to gongar. I år bugnar trea av rognebær, og eg trur nok at det vert lite snø. Er du klar over kor tunge rognebærklasar er???? Eg er nyfiken av natur, og måtte sjølvsagt sjekke kor tunge dei tre, små rognebærkvastane mine var. Dei vog 120 gram!!!! Tre små rognebærklasar, nesten utan greiner og heilt utan blad, vog alstå 120 gram! Eg hadde ikkje trudd det!

Eg tok med meg rognebæra og rusla meg vidare, og kjende at hausten fylte heile meg. Det var difor rart å stoppe i veggrøfta og plukke blåklokker, løvetann og andre markblomar. Dei høyrer på eit vis med til våren òg!

 

Eit vakkert blomehjarte med blåklokke! Er det ikkje vakkert???

Vi bur i eit land med alle slags kontrastar. Så folkens; dette er òg ein haustbukett!

Eg og bofsen forlet heimen i dag tidleg i solskin og kom heim i øsande, pøsande regnvèr. Vi var våte til skinnet både eg og han, men då er det godt å finne trøyst i vakre blomar, plukka i ein grøftekant!

Kanskje eg må plukke meir rognebær i helga… Eg har håp om å få litt hjortekjøt i hus, og då hadde det vore spennande å kunne freiste med heimelaga rognebærgele…. Gode oppskrifter vert forresten mottekne med takk!

Wear sunscreen!

Kven hugsar vel ikkje denne songen frå 90-åra??? Eg hugsar den som ein song full av gode råd og tips for korleis leve eit verdifullt liv!

Høyr på denne folkens, og få ei påminning om kva som er viktig i livet!

Viktig bodskap får vi aldri nok av!

Kjære mann eller dame, som eg snart kjem til å køyre på…

Eg har vorte oppfordra av mange av mine lesarar om å re-publisere eit innlegg eg hadde i fjor. Eg kan ikkje få sagt ofte nok kor viktig det er å bruke refleks, så difor kjem altså innlegget i reprise! Ei viktig reprise!!!

Dette innlegget skriv eg for å kome med unnskyldninga på førehand. For etter at eg har køyrt på deg kjem eg til å skulde det heile på deg. Overbevise meg sjølv, deg og alle andre om at alt er di skuld.

Eg kjem til å kome køyrande med bilen min, ein tidleg morgon på veg til jobb, eller på veg heim etter ein lang dag med undervisning og møter. Eg held akkurat fartsgrensa og snakkar ikkje i mobiltelefon - det er viktig å ha fullt fokus når vegane er våte og mørke.

Akkurat litt for seint oppdagar eg deg. Bilen min er stor og tung og køyrer rett på deg. Eit høgt dunk fyller bilen, hovudet og tankane mine. Ringjer 113 og prøver å hugse fyrstehjelpskurset eg var med på for 20 år sidan. Skal tru om du har barn? Sit dei heime og lurer på kvifor mamma eller pappa ikkje kjem heim frå jobb snart? Kvalm engstelse fyller meg idèt eg går ut av bilen, redd for synet som snart skal møte meg.

Eg kan sjå at du ligg i ei forvridd stilling på gangfeltet. Eg har køyrt på ein person i eit gangfelt. Eg , den ansvarlege sjåføren med fullt fokus på vegen og trafikkbiletet, har køyrt på eit menneske.

Veska ligg slengt fleire meter lenger borte. Eg bøyer meg ned til personen samstundes som eg prøver å identifisere noko av innhaldet i veska. Tenk om eg ser ein smokk, ei lita leike eller små babylestar, slikt som foreldre dreg med seg. Augene er blinda av tårer, sinne og raseri, eg ser ingenting. Meiner å hugse at eg skal leite etter puls. Famlar med kalde og skjelvande hender. Du har på deg så mykje kle. Det er ikkje råd å finne ei opning inn for å leite etter dei livgivande slaga.

Folk kjem til. Ser bebreidande på meg og lurer på kva som har skjedd, og om eg har ringt ambulanse. Trur eg har gjort det. Veit ingenting for sikkert lenger. Berre at eg har køyrt på ein person. Ei dame med tilgjort roleg stemme tek meg til side og snakkar til meg som om eg var eit barn. "Eg såg ingenting" , er det einaste eg klarer å seie. Alle dei andre orda, dei eg veit eg burde seie, set seg fast i halsen.

Sirener bryt stillheita, det gule lyset lyser opp heile vegen. Profesjonelle hender tek hand om meg og spør vanskelege spørsmål. "Eg såg ingenting". Dei masar meir og har på meg eit varmt teppe. Har nokon sett ein smokk?

Kjenner at vetet kjem tilbake, tankane klarnar. Eg forklarer meg til politiet og skuldar alt på deg. Eg køyrde på deg, du overlevde - og eg skuldar alt på deg. Eg såg ingenting og politiet forstår. Dei seier at eg ikkje skal tenkje meir på det, at det er du som må ta konsekvensane for det som har skjedd.

Kjære mann eller dame; eg kjem snart til å køyre på deg. Det kjem til å vere synd på deg, sjølv om alt er din feil. Håper det kjem til å gå bra med deg og at du ikkje har barn.

Og om du skulle lese innlegget mitt i kveld før du legg deg, eller i morgon tidleg før du køyrer på jobb, så kan du kanskje unngå at eg køyrer på deg. Så slepp eg å måtte forklare meg til politiet og seie at "Eg såg ingenting".

Du er nokon si mor, far, kjærast, nabo, kollega og besteven.Eg vil ikkje køyre på deg, men om du held fram med å gå langs mørke vegar og krysse gangfelt utan refleks, kan eg ikkje love noko. No er du advart.

BRUK VETET -

BRUK REFLEKS!

NOKON ER GLAD I DEG!

Dersom du skulle lure, eg har ikkje køyrt på nokon. Eg har heller ikkje vorte påkøyrd. Men mi store frykt er å på ein eller annan måte verte involvert i ei "brukte ikkje refleks"-ulukke. Då dette innlegget vart publisert sist, kom det også på trykk i fleire aviser, og eg fekk telefonar og e-post frå heile landet frå folk som ville nytte innlegget i ymse samanhengar. Det synest eg er kjempeflott! Denne bodskapen kan ikkje uttrykkast sterkt nok! Eg vart også kontakta av mange som på ein eller annan måte har vore part i slike ulukker. Eg gret nokre tårer då eg hadde desse samtalene....

Store kontrastar.

Forrige veke tok vi med oss heimelaga pizza og sveler til badestranda. Sola skein og sommarkjensla sitra i kroppen. Akkurat ei veke etterpå er det striregn og storm i kasta. Då gjer det godt å trøyste seg med bileta vi tok….

Vi kosa oss i den varme fønvinden. Ungane kasta steinar i sjøen, vassa litt, rulla seg i graset og segla med heimelaga båtar.

Mat smakar så absolutt best når ein et ute! Eg har aldri sett ungane ete så mykje pizza på så kort tid!

Det var ikkje så farleg om ein grisa litt heller. Bofsen var raskt på plass og åt småbitane som datt ned, og fingrane kunne ein berre tørke av i graset.

Rare skapningar vart nøye studert….

…. soppar vart lukta på, tatt på og advart mot….

… eller rett og slett berre beundra gjennom ei kameralinse.

Vi var endåtil så heldige å finne ei marihøne!

Medan mamma og pappa slappa av på benken under bjørka, leitte ungane etter skjell i fjøresteinane.

 

Skjønne, rosa støvlar i fjøresteinane….

Er det rart eg er glad i heimbygda mi? Garden vår ligg ein liten centimeter til høgre for den kvite steinen.

Slike dagar skal det bli godt å varme seg på når hausten set inn for alvor…

 

Little Miss Catwalk!

Eg måtte flire høgt for meg sjølv i går. Minstesnuppa og eg skulle ein liten tur på handel, og ho fekk på seg nokre kle ho ikkje hadde brukt på ei stund. Ho brukte lang tid på å beundre seg sjølv i spegelen på soverommet vårt, og då vi kom ned i stova stilte ho seg opp på golvet og sa: “Ta bilde, mamma!”

Ho såg rett i kamera, gjorde seg litt til, snudde seg litt rundt og var alltid merksam på kvar mamma og kameraet var.

Denne nydlege strikkajakka kjøpte eg på supertilbod på ein nettbutikk for lenge sidan. Tunikaen under høyrer til ein kjole ho har fått låne med Maren-venninna si.

Må sjekke kva som er under, ja…. Eg likte så utruleg godt denne tunikaen, eller underkjolen, som det eigentleg er!

Skjønne fargar….

På slutten av fotoshooten måtte ho også sjonglere litt med smokken sin! Sjekk “attitude”-blikket! Etter dette biletet var det nok, for då sprang ho til ytterdøra og ville ut i bilen! Lissje gullet mitt…

Vil også nytte dette innlegget til å takke så mykje til alle dei gode, hjartevarme og herlege attendemeldingane på innlegget mitt om det store spørsmålet om livet! Har lenge gått med eit ynskje om å gi ut ei barnebok, og har allereie eit manus liggande. Kanskje denne samtalen mellom meg og Ida-mi kunne vere eit godt utgangspunkt til ei bok???? Vi får sjå….